ایستاسازه
En Ar

خانه - پروژه ها - پروژه بهسازی خاک - پروژه چالوس – رونیکا پلاس

پروژه چالوس – رونیکا پلاس -شرکت عمرانی و مهندسی ایستاسازه

شرح کلی پروژه چالوس – رونیکا پلاس:

در پروژه چالوس – رونیکا پلاس، مدیران شرکت ایستاسازه مسئولیت طراحی و اجرای پایدارسازی دیواره های گود و بهسازی بستر را عهده دار بوده اند. محل این پروژه که در خط هشت چالوس به سمت نمک آبرود قرار داشت، در زمینی به مساحت 26،200 متر مربع قرار داشت. بر اساس طراحی سازه ای و معماری انجام شده و نقشه های ارائه شده توسط کارفرمای محترم پروژه، تراز زیر شالوده (پی یا فونداسیون) سازه پروژه چالوس – رونیکا پلاس برابر با 6 متر بود که عملیات گودبرداری، خاکبرداری و پایدارسازی دیواره ها می بایست تا این تراز صورت می گرفت. مطابق با طراحی صورت گرفته برای پی (فونداسیون) سازه، سطح اشغال آن برابر با 10،000 متر مربع (یک هکتار) بود که می بایست نیروهای (تنش های) وارد بر یک سازه 12 طبقه با زیربنای 71،360 مترمربع را به لایه های باربر تحتانی خاک بستر انتقال دهد. یکی از فعالیت های مهم و متمایز صورت گرفته در این پروژه توسط شرکت ایستاسازه مربوط به بکارگیری سیستم زهکشی و آب بندی دیواره های گود با اجرای شمع های بتنی و استفاده از چاه های زهکشی و به طور همزمان اندیشیدن و اجرای تدابیری جهت افزایش ظرفیت باربری شالوده (فونداسیون) و جلوگیری از بلند شدگی آن در اثر نیروی بالا برنده (نیروی آپلیفت) می باشد. در راستای تصمیمات اتخاذ شده و طراحی انجام شده جهت مرتفع نمودن چالش های مهندسی به وجود آمده در پروژه مذکور، ستون های تزریق پرفشار (جت گروتینگ) با مجموع طول تقریبی 47 کیلومتر اجرا گردید.

چالش های پروژه چالوس – رونیکا پلاس:

در پروژه های ژئوتکنیکی همچون پروژه های پایدارسازی دیواره های گود و بهسازی بستر به علت قرارگیری سربارهای مختلف همچون ساختمان، سیلو، سوله، راه، سد، فرودگاه و … بر روی بستر طبیعی خاک ممکن است تغییر مکان و تغییر شکل هایی رخ دهد که نیاز به اصلاح و علاج بخشی خاک بستر محل پروژه باشد. از سوی دیگر ممکن است حضور عواملی همچون آب زیرزمینی و لایه های خاک با ظرفیت باربری پایین و مشخصات فیزیکی نامرغوب، اهمیت این موضوع و طراحی و اجرای صحیح روش های مهندسی را دو چندان نماید. از دیدگاه مهندسی ژئوتکنیک علت تغییر شکل ها و نشست های محتمل لایه های خاک ساختگاه یک پروژه را می توان به سه دسته کلی مشکلات ناشی از ظرفیت باربری، مشکلات ناشی از نشست سازه و مشکلات ناشی از وقوع پدیده روانگرایی تقسیم نمود. با توجه به مجاورت و فاصله نزدیک زمین پروژه چالوس – رونیکا پلاس با دریا و قرارگیری تراز آب زیرزمینی در عمق یک و نیم متری از تراز مبنای پروژه، اجرای طرح علاج بخشی و بهسازی بستر ضرورت می یافت.

پیامدهای حضور منابع آب به ویژه آب زیرزمینی بر یک پروژه ساختمانی بسیار گسترده بوده و بر طراحی سازه ای، برنامه اجرایی و هزینه های کلی پروژه تأثیر می گذارد. اهمیت این موضوع در پروژه های پایدارسازی و گودبرداری شهری دو چندان می گردد. زیرا استفاده از روش های مختلف پایدارسازی دیواره های گود همچون میخ کوبی (نیلینگ)، مهارگذاری (انکراژ)، سازه نگهبان خرپایی، مهار متقابل (استرات)، ساخت از بالا به پایین (تاپ – دان)، دیوار برلنی، دیوار دیافراگمی و شیب دار یا پلکانی (برم دار) و همچنین انجام عملیات خاکبرداری، بارگیری و حمل خاک در حضور آب بسیار دشوار بوده و با صعوبت های زیادی همراه خواهد بود. از این رو، محدوده عملیات گودبرداری می بایستی از آب تخلیه گردد و منابع و جریان های آبی موجود منحرف شده و یا به خارج از محدوده پروژه پمپاژ شود. در پروژه چالوس – رونیکا پلاس نیز حضور منابع آبی در اطراف زمین پروژه و بالا بودن تراز آب زیرزمینی نسبت به تراز مبنای آن، انجام عملیات پایدارسازی دیواره های گود، خاکبرداری، بارگیری و حمل خاک را با چالش های زیادی همراه نموده بود.

در طول پروژه و در فواصل زمانی متناوب، عوامل اجرایی پروژه عمدتاً با چالش هایی پیرامون خرید، تأمین و انتقال مصالح مورد نیاز همچون سیمان روبرو بودند. همزمانی پیشروی عملیات اجرایی پروژه با همه گیری ویروس کرونا و اعتصابات صنوف مرتبط با تأمین مصالح پای کار همچون کارخانجات تولید سیمان، بروز چنین چالش هایی را تشدید می نمود.

افزون بر این، بازه زمانی عملیات پایدارسازی دیواره های گود و بهسازی بستر پروژه چالوس – رونیکا پلاس بیشتر ماه های سرد فصل زمستان و چند ماه ابتدایی فصل بهار را در بر می گرفت. از این رو، به هنگام اجرای روش پایدارسازی و بهسازی بستر، برودت و دمای پایین هوا در محل پروژه نیروهای اجرایی را بسیار به چالش انداخت.

راهکارهای ارائه شده در پروژه چالوس – رونیکا پلاس:

چنانچه زمین و ساختگاه یک پروژه عمرانی برای ساخت سازه و انجام عملیات مهندسی مناسب نباشد، می بایست تدابیری همچون تغییر محل زمین پروژه، جایگزینی خاک نامناسب ساختگاه پروژه با مصالح مرغوب و مناسب، طراحی و استفاده از پی های عمیق، علاج بخشی و بهسازی خاک بستر پروژه اندیشیده گردد. در پروژه چالوس – رونیکا پلاس شرکت ایستاسازه نیز پس از بررسی حالت های ممکن برای نیل همزمان به اهداف مهندسی همچون پایدارسازی دیواره های گود، آب بندی کف و دیواره ها، پایین بردن تراز آب زیرزمینی، رفع احتمال وقوع پدیده روانگرایی، اجرای ستون های سیمانی به روش تزریق پر فشار و مسلح نمودن یک در میان آنها با استفاده از پروفیل های فولادی IPE200 در کف و دیواره ها به طول 9 متر و همچنین حفاری و اجرای شمع های بتنی به قطر 80 سانتی متر و طول 18 متر در کف زمین پروژه در نظر گرفته شد. لازم به ذکر است اجرای شمع های بتنی در کف گود، موجب افزایش ظرفیت باربری و کاهش احتمال وقوع پدیده بالا آمدگی پی (فونداسیون) سازه نیز گردید.

خشک اندازی گود و منحرف نمودن جریان های آبی از محدوده عملیات گودبرداری، ارائه راهکاری مناسب و استفاده از روشی کارآمد که بتواند با صرف هزینه و زمان کمتر تبعات منفی ناشی از حضور آب و بالا بودن تراز آب زیرزمینی را کاهش دهد، امری ضروری و بسیار مهم بود. در همین راستا، اجرای چاه های زهکش به عمق 15 متر در کف گود به تعداد 45 حلقه و در اطراف دیوارهای گود به تعداد 20 حلقه در دستور کار قرار گرفت. سپس هر یک از چاه ها به پمپ های کف کش مجهز گردید تا حجم آب موجود را به بیرون از محدوده زمین پروژه، پمپاژ نماید. به کارفرمای محترم توصیه گردید تا در حین اجرای اسکلت سازه پروژه و در جهت اطمینان بیشتر، اجرای لایه های حفاظتی همچون ژئوممبرین و ژئوتکستایل نیز صورت پذیرد.

با همکاری مدیریت محترم پروژه کارفرما و تلاش و سعه صدر عوامل اجرایی سعی گردید تا کمبود مصالح پای کار در پروژه چالوس همچون سیمان جبران گردد. از سوی دیگر، در جهت ایجاد رفاه و آسایش بیشتر برای همکاران اجرایی شرکت ایستاسازه اقامتگاه مناسبی جهت اسکان همکاران اجرایی و اکیپ مقیم کارگری در محدوده زمین پروژه تأمین گردید. همچنین برای رعایت ضوابط و الزامات بتن ریزی در شرایط دمایی پایین و برودت و سردی هوای محیط، بر اساس تجربه همکاران اجرایی در پروژه های مشابه مطابق آیین نامه ها و توصیه نامه های فنی همچون آیین نامه بتن ایران (آبا) و مبحث نهم مقررات ملی ساختمان، راهکارهایی همچون استفاده از محلول های ضد یخ (زودگیر) متناسب با کاربرد در مناطق سردسیر ارائه گردید. همچنین جهت جلوگیری از وقوع پدیده جداشدگی دانه ها و حصول بتن با کیفیت مناسب حین عملیات بتن ریزی شمع های بتنی، استفاده از لوله ترمی در دستور کار قرار گرفت.

پروژه چالوس – رونیکا پلاس

پروژه چالوس – رونیکا پلاس -شرکت عمرانی و مهندسی ایستاسازه

شرح کلی پروژه چالوس – رونیکا پلاس:

در پروژه چالوس – رونیکا پلاس، مدیران شرکت ایستاسازه مسئولیت طراحی و اجرای پایدارسازی دیواره های گود و بهسازی بستر را عهده دار بوده اند. محل این پروژه که در خط هشت چالوس به سمت نمک آبرود قرار داشت، در زمینی به مساحت 26،200 متر مربع قرار داشت. بر اساس طراحی سازه ای و معماری انجام شده و نقشه های ارائه شده توسط کارفرمای محترم پروژه، تراز زیر شالوده (پی یا فونداسیون) سازه پروژه چالوس – رونیکا پلاس برابر با 6 متر بود که عملیات گودبرداری، خاکبرداری و پایدارسازی دیواره ها می بایست تا این تراز صورت می گرفت. مطابق با طراحی صورت گرفته برای پی (فونداسیون) سازه، سطح اشغال آن برابر با 10،000 متر مربع (یک هکتار) بود که می بایست نیروهای (تنش های) وارد بر یک سازه 12 طبقه با زیربنای 71،360 مترمربع را به لایه های باربر تحتانی خاک بستر انتقال دهد. یکی از فعالیت های مهم و متمایز صورت گرفته در این پروژه توسط شرکت ایستاسازه مربوط به بکارگیری سیستم زهکشی و آب بندی دیواره های گود با اجرای شمع های بتنی و استفاده از چاه های زهکشی و به طور همزمان اندیشیدن و اجرای تدابیری جهت افزایش ظرفیت باربری شالوده (فونداسیون) و جلوگیری از بلند شدگی آن در اثر نیروی بالا برنده (نیروی آپلیفت) می باشد. در راستای تصمیمات اتخاذ شده و طراحی انجام شده جهت مرتفع نمودن چالش های مهندسی به وجود آمده در پروژه مذکور، ستون های تزریق پرفشار (جت گروتینگ) با مجموع طول تقریبی 47 کیلومتر اجرا گردید.

چالش های پروژه چالوس – رونیکا پلاس:

در پروژه های ژئوتکنیکی همچون پروژه های پایدارسازی دیواره های گود و بهسازی بستر به علت قرارگیری سربارهای مختلف همچون ساختمان، سیلو، سوله، راه، سد، فرودگاه و … بر روی بستر طبیعی خاک ممکن است تغییر مکان و تغییر شکل هایی رخ دهد که نیاز به اصلاح و علاج بخشی خاک بستر محل پروژه باشد. از سوی دیگر ممکن است حضور عواملی همچون آب زیرزمینی و لایه های خاک با ظرفیت باربری پایین و مشخصات فیزیکی نامرغوب، اهمیت این موضوع و طراحی و اجرای صحیح روش های مهندسی را دو چندان نماید. از دیدگاه مهندسی ژئوتکنیک علت تغییر شکل ها و نشست های محتمل لایه های خاک ساختگاه یک پروژه را می توان به سه دسته کلی مشکلات ناشی از ظرفیت باربری، مشکلات ناشی از نشست سازه و مشکلات ناشی از وقوع پدیده روانگرایی تقسیم نمود. با توجه به مجاورت و فاصله نزدیک زمین پروژه چالوس – رونیکا پلاس با دریا و قرارگیری تراز آب زیرزمینی در عمق یک و نیم متری از تراز مبنای پروژه، اجرای طرح علاج بخشی و بهسازی بستر ضرورت می یافت.

پیامدهای حضور منابع آب به ویژه آب زیرزمینی بر یک پروژه ساختمانی بسیار گسترده بوده و بر طراحی سازه ای، برنامه اجرایی و هزینه های کلی پروژه تأثیر می گذارد. اهمیت این موضوع در پروژه های پایدارسازی و گودبرداری شهری دو چندان می گردد. زیرا استفاده از روش های مختلف پایدارسازی دیواره های گود همچون میخ کوبی (نیلینگ)، مهارگذاری (انکراژ)، سازه نگهبان خرپایی، مهار متقابل (استرات)، ساخت از بالا به پایین (تاپ – دان)، دیوار برلنی، دیوار دیافراگمی و شیب دار یا پلکانی (برم دار) و همچنین انجام عملیات خاکبرداری، بارگیری و حمل خاک در حضور آب بسیار دشوار بوده و با صعوبت های زیادی همراه خواهد بود. از این رو، محدوده عملیات گودبرداری می بایستی از آب تخلیه گردد و منابع و جریان های آبی موجود منحرف شده و یا به خارج از محدوده پروژه پمپاژ شود. در پروژه چالوس – رونیکا پلاس نیز حضور منابع آبی در اطراف زمین پروژه و بالا بودن تراز آب زیرزمینی نسبت به تراز مبنای آن، انجام عملیات پایدارسازی دیواره های گود، خاکبرداری، بارگیری و حمل خاک را با چالش های زیادی همراه نموده بود.

در طول پروژه و در فواصل زمانی متناوب، عوامل اجرایی پروژه عمدتاً با چالش هایی پیرامون خرید، تأمین و انتقال مصالح مورد نیاز همچون سیمان روبرو بودند. همزمانی پیشروی عملیات اجرایی پروژه با همه گیری ویروس کرونا و اعتصابات صنوف مرتبط با تأمین مصالح پای کار همچون کارخانجات تولید سیمان، بروز چنین چالش هایی را تشدید می نمود.

افزون بر این، بازه زمانی عملیات پایدارسازی دیواره های گود و بهسازی بستر پروژه چالوس – رونیکا پلاس بیشتر ماه های سرد فصل زمستان و چند ماه ابتدایی فصل بهار را در بر می گرفت. از این رو، به هنگام اجرای روش پایدارسازی و بهسازی بستر، برودت و دمای پایین هوا در محل پروژه نیروهای اجرایی را بسیار به چالش انداخت.

راهکارهای ارائه شده در پروژه چالوس – رونیکا پلاس:

چنانچه زمین و ساختگاه یک پروژه عمرانی برای ساخت سازه و انجام عملیات مهندسی مناسب نباشد، می بایست تدابیری همچون تغییر محل زمین پروژه، جایگزینی خاک نامناسب ساختگاه پروژه با مصالح مرغوب و مناسب، طراحی و استفاده از پی های عمیق، علاج بخشی و بهسازی خاک بستر پروژه اندیشیده گردد. در پروژه چالوس – رونیکا پلاس شرکت ایستاسازه نیز پس از بررسی حالت های ممکن برای نیل همزمان به اهداف مهندسی همچون پایدارسازی دیواره های گود، آب بندی کف و دیواره ها، پایین بردن تراز آب زیرزمینی، رفع احتمال وقوع پدیده روانگرایی، اجرای ستون های سیمانی به روش تزریق پر فشار و مسلح نمودن یک در میان آنها با استفاده از پروفیل های فولادی IPE200 در کف و دیواره ها به طول 9 متر و همچنین حفاری و اجرای شمع های بتنی به قطر 80 سانتی متر و طول 18 متر در کف زمین پروژه در نظر گرفته شد. لازم به ذکر است اجرای شمع های بتنی در کف گود، موجب افزایش ظرفیت باربری و کاهش احتمال وقوع پدیده بالا آمدگی پی (فونداسیون) سازه نیز گردید.

خشک اندازی گود و منحرف نمودن جریان های آبی از محدوده عملیات گودبرداری، ارائه راهکاری مناسب و استفاده از روشی کارآمد که بتواند با صرف هزینه و زمان کمتر تبعات منفی ناشی از حضور آب و بالا بودن تراز آب زیرزمینی را کاهش دهد، امری ضروری و بسیار مهم بود. در همین راستا، اجرای چاه های زهکش به عمق 15 متر در کف گود به تعداد 45 حلقه و در اطراف دیوارهای گود به تعداد 20 حلقه در دستور کار قرار گرفت. سپس هر یک از چاه ها به پمپ های کف کش مجهز گردید تا حجم آب موجود را به بیرون از محدوده زمین پروژه، پمپاژ نماید. به کارفرمای محترم توصیه گردید تا در حین اجرای اسکلت سازه پروژه و در جهت اطمینان بیشتر، اجرای لایه های حفاظتی همچون ژئوممبرین و ژئوتکستایل نیز صورت پذیرد.

با همکاری مدیریت محترم پروژه کارفرما و تلاش و سعه صدر عوامل اجرایی سعی گردید تا کمبود مصالح پای کار در پروژه چالوس همچون سیمان جبران گردد. از سوی دیگر، در جهت ایجاد رفاه و آسایش بیشتر برای همکاران اجرایی شرکت ایستاسازه اقامتگاه مناسبی جهت اسکان همکاران اجرایی و اکیپ مقیم کارگری در محدوده زمین پروژه تأمین گردید. همچنین برای رعایت ضوابط و الزامات بتن ریزی در شرایط دمایی پایین و برودت و سردی هوای محیط، بر اساس تجربه همکاران اجرایی در پروژه های مشابه مطابق آیین نامه ها و توصیه نامه های فنی همچون آیین نامه بتن ایران (آبا) و مبحث نهم مقررات ملی ساختمان، راهکارهایی همچون استفاده از محلول های ضد یخ (زودگیر) متناسب با کاربرد در مناطق سردسیر ارائه گردید. همچنین جهت جلوگیری از وقوع پدیده جداشدگی دانه ها و حصول بتن با کیفیت مناسب حین عملیات بتن ریزی شمع های بتنی، استفاده از لوله ترمی در دستور کار قرار گرفت.

سایر پروژه ها

پروژه تجاری – اداری شیخ بهایی – الماس

اطلاعات بیشتر

پروژه تجاری – اداری شیخ بهایی – الماس (تخریب)

اطلاعات بیشتر

پروژه چالوس – رونیکا پلاس

اطلاعات بیشتر