En
Ar
اطلاعات پروژه پارک فناوری پردیس:
طراحی واجرای سیستم پایدارسازی گود به روش نیلینگ و خاکبرداری
محل پروژه: پردیس– پارک فناوری پردیس
مساحت زمین: 6000 مترمربع
سطح پایدارسازی: 4500 مترمربع
عمق گود: 15 متر
شرح کلی پروژه پارک فناوری پردیس:
پروژه پارک فناوری پردیس از جمله پروژه های پایدارسازی دیواره های گود شرکت ایستاسازه می باشد که در شهر پردیس واقع شده است و این شرکت مسئولیت اجرای سیستم پایدارسازی دیواره های گود و انجام عملیات خاکبرداری را در این پروژه عهده دار بوده است. زمین این پروژه که در پارک فناوری پردیس قرار دارد، دارای مساحت تقریبی به مقدار ۶۰۰۰ متر مربع می باشد. مطابق با نقشه های اجرایی ارائه شده توسط کارفرمای محترم، حداکثر عمق گودبرداری به منظور اجرای شالوده به طور تقریبی برابر با ۱۵ متر می باشد. پس از بررسی های انجام شده و برآورد اولیه احجام توسط گروه مهندسی بخش پایدارسازی گودهای عمیق شرکت ایستاسازه، سطح کل نهایی دیواره های پایدارسازی شده برابر با ۴۵۰۰ متر مربع خواهد بود. همچنین طبق برآورد انجام گرفته مجموع طول حفاری گمانه ها جهت نصب عناصر تسلیح همچون میخ ها (نیل) و همین طور اجرای لوله های زهکش بیش از ۱۵۰۰۰ متر بوده است. حجم تقریبی خاکی که در طی عملیات اجرایی پروژه، خاکبرداری و از محل پروژه بارگیری شده و به محل تخلیه مورد نظر حمل گردیده است، در حدود 45 هزار متر مکعب بوده است. لازم به ذکر است پیش از این، شرکت ایستاسازه اجرای عملیات پایدارسازی دیواره گود پروژه های دیگری را نیز در محدوده شهر پردیس نظیر پروژه تجاری ۹۳ و پروژه تجاری ۱۰۳ واقع در فاز یازده شهر پردیس را در سوابق اجرایی خود دارد.
چالش های پروژه پارک فناوری پردیس:
به منظور پایدارسازی دیواره های گود از روش های متنوعی مانند نیلینگ (میخکوبی)، انکراژ (مهاری)، سازه نگهبان خرپایی، مهار متقابل (استرات)، تاپ دان (ساخت از بالا به پایین)، دیوار دیافراگمی و … می توان استفاده کرد. بسته به شرایط خاص حاکم بر هر پروژه، هر کدام از روش های ذکر شده می تواند به لحاظ فنی، اجرایی، اقتصادی، محیط زیستی و … امکان سنجی و در نهایت در صورت برآورده کردن نیازها و ضوابط مورد نظر، مورد استفاده واقع شوند. پروژه پارک فناوری پردیس در کیلومتر 20 جاده دماوند و در زمینی به وسعت تقریبی حدودا 6000 متر مربع واقع شده است و اجرای عملیات پایدارسازی گود و انجام عملیات خاکبرداری این پروژه به شرکت ایستاسازه واگذار گردیده است. یکی از موارد بسیار تعیین کننده در انتخاب روش پایدارسازی در هر پروژه، وضعیت عوارض مجاور و همجواری های زمین است. عوارض مجاور زمین پروژه پارک فناوری پردیس شامل جاده دماوند در ضلع شمالی آن، زمین های خالی، خیابان پیرامون زمین پروژه در بخش جنوبی و غربی و یک ساختمان چند طبقه با فاصله تقریبا 6 متری از لبه دیواره گود در ضلع شرقی پروژه بوده است. لازم به توضیح است از ضلع جنوبی پروژه جهت تجهیز کارگاه پروژه استفاده شده و رمپ گود نیز در این بخش قرار داشته است. با توجه به وسعت زمین پروژه، انتظار می رفت وضعیت لایه های تحت الارضی خاک تغییرات قابل توجهی در اضلاع مختلف پروژه داشته باشد.
شرکت ایستاسازه در بدو ورود به این پروژه به منظور تکمیل عملیات پایدارسازی با دو مساله مواجه بود. مساله اول تغییر طرح و افزایش عمق نهایی گود بوده است. لازم به توضیح است که بخشی از شالوده پروژه قبلا اجرا شده بود (این شالوده مربوط به تراز شالوده در طرح اولیه سازه بوده است که پس از تصمیم کارفرما برای اعمال تغییر در نقشه ها، عمق نهایی گود افزایش پیدا کرده بود و تراز نهایی گود به 15 متر رسیده بود) که تخریب آن در دستور کار قرار گرفت. مساله بعدی ریزشی بودن خاک در بخش هایی از زمین پروژه بود که موجب گردیده بود که محدوده مورد نظر برای گودبرداری تغییر پیدا کند. برای مثال در ضلع غربی پروژه، خاک لایه های سطحی به شدت ریزشی بود و حدودا 1.5 متر محدوده گودبرداری عقب تر رفته بود. در ضلع غربی، شمالی و جنوب شرقی پروژه، دیواره گود از عمق 10 تا 15 متری دارای خاک دج و بسیار مقاوم بود که باعث می شد عملیات پنل برداری و حفاری جهت نصب عناصر تسلیح مانند میخ (نیل) دارای صعوبت اجرایی باشد و به کندی انجام پذیرد. در حین اجرای عملیات پایدارسازی و خاکبرداری، در تراز 13 متری از سطح زمین به یک کانال بتنی آب به طول تقریبی 50 متر در وسط زمین پروژه (در راستای شمالی – جنوبی زمین پروژه) برخورد گردید که تخریب و حمل نخاله های حاصل از آن در دستور کار این شرکت قرار گرفت. چالش بعدی و بسیار تعیین کننده دیگر این پروژه واقع شدن محل پروژه در منطقه سردسیر بود. به علت زمان انجام عملیات پایدارسازی در فصول سرد سال، عمدتا دمای هوا زیر صفر بود و با بارش برف و باران همراه بود که این موضوع اجرای عملیات شاتکریت دیواره ها را با محدودیت جدی مواجه می کرد. در این پروژه آماده سازی میخ ها (نیل ها) برای اجرای عملیات میخکوبی (نیلینگ) شامل رزوه کردن و … در محل کارگاه انجام می گرفت. به علت وجود تاسیسات زیرزمینی مانند لوله گاز که از ضلع شرقی پروژه عبور می کرد اولین تراز مربوط به حفاری عناصر تسلیح و زهکشی دیواره گود به منظور عدم برخورد و آسیب به تاسیسات مورد اشاره از اعماق بیشتر انجام گردید. با توجه به وسعت زمین، حجم خاکبرداری در این پروژه بسیار قابل توجه بود و به طور کلی با توجه به همه چالش های مورد اشاره تلاش گردید با مدیریت صحیح، برنامه زمان بندی پروژه به درستی انجام شده و تاخیری متوجه پروژه نگردد.
راهکارهای ارائه شده در پروژه پارک فناوری پردیس:
با توجه به موقعیت پروژه و عوارض مجاور آن، جهت پایدارسازی دیواره های گود در پروژه پارک فناوری پردیس از روش میخکوبی (نیلینگ) استفاده شده است. روش میخکوبی (نیلینگ) یکی از روش های سریع و بسیار اقتصادی در انجام عملیات پایدارسازی موقت یا دائم دیواره است و با توجه به اینکه جنس و وضعیت خاک، عمق گودبرداری و شرایط همجواری پروژه (هم به لحاظ مجوز حفاری عناصر تسلیح و هم به لحاظ سربار و حساسیت نسبت به تغییر شکل) امکان اجرای میخکوبی را بدهد، یکی از بهترین گزینه ها در عملیات پایدارسازی گود به منظور رسیدن به تراز نهایی کف شالوده است. در پروژه پارک فناوری پردیس به جز وجود محدودیت در ضلع شرقی که مربوط به عبور تأسیسات زیرزمینی بود و موجب گردید تا تراز اولین حفاری از اعماق بیشتری انجام پذیرد، محدودیت قانونی خاصی به لحاظ امکان حفاری وجود نداشت. در اینجا لازم به توضیح است که با توجه به آنچه در بخش چالش های پروژه به آن اشاره گردیده است، وجود یک لایه خاک دج در ترازهای 10 تا 15 متری از سطح زمین هرگونه عملیات پنل برداری و حفاری را دشوار کرده بود. به منظور رفع این مشکل تصمیم گرفته شد تا برای عملیات پنل برداری در این محدوده از پیکور استفاده گردد. عملیات حفاری به منظور نصب عناصر تسلیح نیز توسط چکش و با استفاده از ضربه انجام گرفت. به منظور حفظ سرعت عملیات اجرایی و جلوگیری از ایجاد تاخیر در روند پیشرفت پروژه در محدوده خاک دج، کارگاه در دو شیفت فعالیت داشت تا اتمام پروژه با تاخیر مواجه نشود. به منظور مقابله با برودت و سردی هوا و مسائل و ضوابط فنی و اجرایی موجود، هنگام اجرای شاتکریت از افزودنی های زودگیرکننده در طرح اختلاط شاتکریت استفاده گردید. با توجه به حجم قابل توجه خاک و سایر چالش های موجود در این پروژه، می بایستی برنامه ریزی دقیقی جهت استفاده بهینه از ماشین آلات و حفظ سرعت اجرایی صورت می پذیرفت و به همین منظور تدابیری جهت افزایش سرعت و بازده عملیات اجرایی اندیشیده شد تا روال جاری فعالیت های پایدارسازی و کارکرد ماشین آلات حاضر در پروژه مختل نگردد و چالش های فراوان موجود، موجب بروز تاخیر در اتمام عملیات پایدارسازی گود و خاکبرداری نگردد.
پروژه پارک فناوری پردیس
اطلاعات پروژه پارک فناوری پردیس:
طراحی واجرای سیستم پایدارسازی گود به روش نیلینگ و خاکبرداری
محل پروژه: پردیس– پارک فناوری پردیس
مساحت زمین: 6000 مترمربع
سطح پایدارسازی: 4500 مترمربع
عمق گود: 15 متر
شرح کلی پروژه پارک فناوری پردیس:
پروژه پارک فناوری پردیس از جمله پروژه های پایدارسازی دیواره های گود شرکت ایستاسازه می باشد که در شهر پردیس واقع شده است و این شرکت مسئولیت اجرای سیستم پایدارسازی دیواره های گود و انجام عملیات خاکبرداری را در این پروژه عهده دار بوده است. زمین این پروژه که در پارک فناوری پردیس قرار دارد، دارای مساحت تقریبی به مقدار ۶۰۰۰ متر مربع می باشد. مطابق با نقشه های اجرایی ارائه شده توسط کارفرمای محترم، حداکثر عمق گودبرداری به منظور اجرای شالوده به طور تقریبی برابر با ۱۵ متر می باشد. پس از بررسی های انجام شده و برآورد اولیه احجام توسط گروه مهندسی بخش پایدارسازی گودهای عمیق شرکت ایستاسازه، سطح کل نهایی دیواره های پایدارسازی شده برابر با ۴۵۰۰ متر مربع خواهد بود. همچنین طبق برآورد انجام گرفته مجموع طول حفاری گمانه ها جهت نصب عناصر تسلیح همچون میخ ها (نیل) و همین طور اجرای لوله های زهکش بیش از ۱۵۰۰۰ متر بوده است. حجم تقریبی خاکی که در طی عملیات اجرایی پروژه، خاکبرداری و از محل پروژه بارگیری شده و به محل تخلیه مورد نظر حمل گردیده است، در حدود 45 هزار متر مکعب بوده است. لازم به ذکر است پیش از این، شرکت ایستاسازه اجرای عملیات پایدارسازی دیواره گود پروژه های دیگری را نیز در محدوده شهر پردیس نظیر پروژه تجاری ۹۳ و پروژه تجاری ۱۰۳ واقع در فاز یازده شهر پردیس را در سوابق اجرایی خود دارد.
چالش های پروژه پارک فناوری پردیس:
به منظور پایدارسازی دیواره های گود از روش های متنوعی مانند نیلینگ (میخکوبی)، انکراژ (مهاری)، سازه نگهبان خرپایی، مهار متقابل (استرات)، تاپ دان (ساخت از بالا به پایین)، دیوار دیافراگمی و … می توان استفاده کرد. بسته به شرایط خاص حاکم بر هر پروژه، هر کدام از روش های ذکر شده می تواند به لحاظ فنی، اجرایی، اقتصادی، محیط زیستی و … امکان سنجی و در نهایت در صورت برآورده کردن نیازها و ضوابط مورد نظر، مورد استفاده واقع شوند. پروژه پارک فناوری پردیس در کیلومتر 20 جاده دماوند و در زمینی به وسعت تقریبی حدودا 6000 متر مربع واقع شده است و اجرای عملیات پایدارسازی گود و انجام عملیات خاکبرداری این پروژه به شرکت ایستاسازه واگذار گردیده است. یکی از موارد بسیار تعیین کننده در انتخاب روش پایدارسازی در هر پروژه، وضعیت عوارض مجاور و همجواری های زمین است. عوارض مجاور زمین پروژه پارک فناوری پردیس شامل جاده دماوند در ضلع شمالی آن، زمین های خالی، خیابان پیرامون زمین پروژه در بخش جنوبی و غربی و یک ساختمان چند طبقه با فاصله تقریبا 6 متری از لبه دیواره گود در ضلع شرقی پروژه بوده است. لازم به توضیح است از ضلع جنوبی پروژه جهت تجهیز کارگاه پروژه استفاده شده و رمپ گود نیز در این بخش قرار داشته است. با توجه به وسعت زمین پروژه، انتظار می رفت وضعیت لایه های تحت الارضی خاک تغییرات قابل توجهی در اضلاع مختلف پروژه داشته باشد.
شرکت ایستاسازه در بدو ورود به این پروژه به منظور تکمیل عملیات پایدارسازی با دو مساله مواجه بود. مساله اول تغییر طرح و افزایش عمق نهایی گود بوده است. لازم به توضیح است که بخشی از شالوده پروژه قبلا اجرا شده بود (این شالوده مربوط به تراز شالوده در طرح اولیه سازه بوده است که پس از تصمیم کارفرما برای اعمال تغییر در نقشه ها، عمق نهایی گود افزایش پیدا کرده بود و تراز نهایی گود به 15 متر رسیده بود) که تخریب آن در دستور کار قرار گرفت. مساله بعدی ریزشی بودن خاک در بخش هایی از زمین پروژه بود که موجب گردیده بود که محدوده مورد نظر برای گودبرداری تغییر پیدا کند. برای مثال در ضلع غربی پروژه، خاک لایه های سطحی به شدت ریزشی بود و حدودا 1.5 متر محدوده گودبرداری عقب تر رفته بود. در ضلع غربی، شمالی و جنوب شرقی پروژه، دیواره گود از عمق 10 تا 15 متری دارای خاک دج و بسیار مقاوم بود که باعث می شد عملیات پنل برداری و حفاری جهت نصب عناصر تسلیح مانند میخ (نیل) دارای صعوبت اجرایی باشد و به کندی انجام پذیرد. در حین اجرای عملیات پایدارسازی و خاکبرداری، در تراز 13 متری از سطح زمین به یک کانال بتنی آب به طول تقریبی 50 متر در وسط زمین پروژه (در راستای شمالی – جنوبی زمین پروژه) برخورد گردید که تخریب و حمل نخاله های حاصل از آن در دستور کار این شرکت قرار گرفت. چالش بعدی و بسیار تعیین کننده دیگر این پروژه واقع شدن محل پروژه در منطقه سردسیر بود. به علت زمان انجام عملیات پایدارسازی در فصول سرد سال، عمدتا دمای هوا زیر صفر بود و با بارش برف و باران همراه بود که این موضوع اجرای عملیات شاتکریت دیواره ها را با محدودیت جدی مواجه می کرد. در این پروژه آماده سازی میخ ها (نیل ها) برای اجرای عملیات میخکوبی (نیلینگ) شامل رزوه کردن و … در محل کارگاه انجام می گرفت. به علت وجود تاسیسات زیرزمینی مانند لوله گاز که از ضلع شرقی پروژه عبور می کرد اولین تراز مربوط به حفاری عناصر تسلیح و زهکشی دیواره گود به منظور عدم برخورد و آسیب به تاسیسات مورد اشاره از اعماق بیشتر انجام گردید. با توجه به وسعت زمین، حجم خاکبرداری در این پروژه بسیار قابل توجه بود و به طور کلی با توجه به همه چالش های مورد اشاره تلاش گردید با مدیریت صحیح، برنامه زمان بندی پروژه به درستی انجام شده و تاخیری متوجه پروژه نگردد.
راهکارهای ارائه شده در پروژه پارک فناوری پردیس:
با توجه به موقعیت پروژه و عوارض مجاور آن، جهت پایدارسازی دیواره های گود در پروژه پارک فناوری پردیس از روش میخکوبی (نیلینگ) استفاده شده است. روش میخکوبی (نیلینگ) یکی از روش های سریع و بسیار اقتصادی در انجام عملیات پایدارسازی موقت یا دائم دیواره است و با توجه به اینکه جنس و وضعیت خاک، عمق گودبرداری و شرایط همجواری پروژه (هم به لحاظ مجوز حفاری عناصر تسلیح و هم به لحاظ سربار و حساسیت نسبت به تغییر شکل) امکان اجرای میخکوبی را بدهد، یکی از بهترین گزینه ها در عملیات پایدارسازی گود به منظور رسیدن به تراز نهایی کف شالوده است. در پروژه پارک فناوری پردیس به جز وجود محدودیت در ضلع شرقی که مربوط به عبور تأسیسات زیرزمینی بود و موجب گردید تا تراز اولین حفاری از اعماق بیشتری انجام پذیرد، محدودیت قانونی خاصی به لحاظ امکان حفاری وجود نداشت. در اینجا لازم به توضیح است که با توجه به آنچه در بخش چالش های پروژه به آن اشاره گردیده است، وجود یک لایه خاک دج در ترازهای 10 تا 15 متری از سطح زمین هرگونه عملیات پنل برداری و حفاری را دشوار کرده بود. به منظور رفع این مشکل تصمیم گرفته شد تا برای عملیات پنل برداری در این محدوده از پیکور استفاده گردد. عملیات حفاری به منظور نصب عناصر تسلیح نیز توسط چکش و با استفاده از ضربه انجام گرفت. به منظور حفظ سرعت عملیات اجرایی و جلوگیری از ایجاد تاخیر در روند پیشرفت پروژه در محدوده خاک دج، کارگاه در دو شیفت فعالیت داشت تا اتمام پروژه با تاخیر مواجه نشود. به منظور مقابله با برودت و سردی هوا و مسائل و ضوابط فنی و اجرایی موجود، هنگام اجرای شاتکریت از افزودنی های زودگیرکننده در طرح اختلاط شاتکریت استفاده گردید. با توجه به حجم قابل توجه خاک و سایر چالش های موجود در این پروژه، می بایستی برنامه ریزی دقیقی جهت استفاده بهینه از ماشین آلات و حفظ سرعت اجرایی صورت می پذیرفت و به همین منظور تدابیری جهت افزایش سرعت و بازده عملیات اجرایی اندیشیده شد تا روال جاری فعالیت های پایدارسازی و کارکرد ماشین آلات حاضر در پروژه مختل نگردد و چالش های فراوان موجود، موجب بروز تاخیر در اتمام عملیات پایدارسازی گود و خاکبرداری نگردد.
