پروژه ولنجک – ششم

گودبرداری و پایدارسازی گود یکی دیگر از بخش هایی است که در آن نقش مهندسین ژئوتکنیک بسیار پر رنگ و قابل توجه است. پایدارسازی گود از آن جهت حائز اهمیت است که گودبرداری غیر اصولی نه تنها جان افراد و پایداری ساختمان های مجاور گود را تهدید می کند بلکه خسارت های جبران ناپذیر مالی را نیز در صورت ریزش گود برای کارفرما به دنبال دارد. با توجه به جنس خاک محل و شرایط پروژه ممکن است روش های مختلفی برای پایدارسازی دیواره های گود استفاده شود. یکی از این روش ها میخکوبی یا نیلینگ است. مقرون به صرفه بودن، قابلیت اجرای سریع و انطباق با محدوده وسیعی از خاک ها سبب شده است تا روز به روز به محبوبیت روش نیلینگ (میخکوبی) و میزان استفاده از آن در پروژه های پایدارسازی گود افزوده شود.

در روش میخکوبی تسلیح خاک به صورت برجا صورت می گیرد. در این روش روند اجرا بدین صورت است که پس از برداشت خاک به صورت مرحله ای، تعدادی گمانه با طول و قطر مشخص با زاویه 10 الی 15 درجه نسبت به افق با فاصله معمولاً 2 متری از یکدیگر در سطح دیواره ایجاد می شود. در ادامه میلگرد هایی با قطر 28 الی 40 میلیمتر تحت عنوان میخ (نیل) در مرکز هر یک از گمانه ها قرار گرفته و سرتاسر طول گمانه به سیله دوغاب سیمان تحت یک فشار مشخص، تزریق می شود.

در ادامه عملیات پایدارسازی گود به روش میخکوبی، نوبت به نصب مش فولادی می رسد. طول شبکه های فولادی به گونه ای باید باشد که حداقل یک چشمه کامل شبکه با شبکه بعدی هم پوشانی داشته باشد. پس از نصب شبکه فولادی بر روی دیواره، عملیات بتن پاشی (شاتکریت) با هدف حفظ یکپارگی بین میخ ها و البته جلوگیری از فرسایش خاک در تمام سطح دیواره صورت می گیرد. در پایان برای تکمیل اتصال میلگرد ها، یک صفحه فلزی به عنوان سر میخ بر روی دیواره قرار گرفته و توسط یک مهره به میلگرد درون گمانه متصل می شود. وجود سرمیخ کمک می کند تا از بروز برش پانچ یا منگنه ای در میخ ها جلوگیری شود.