پروژه یوسف آباد – ساخت سولجر و نصب سازه دیوار برلنی

یکی از نخستین مواردی که در فرآیند طراحی و اجرای روش پایدارسازی دیواره های گود بسیار حائز اهمیت و تعیین کننده بوده و می بایستی به طور کامل و دقیق بررسی گردد، وضعیت همجواری و عوارض مجاور دیواره ها و سربارهای مربوط به آنها همچون ساختمان های مسکونی و اداری و تجاری ساخته شده موجود و حیاط آنها (در صورت وجود)، خیابان اصلی و معبر دسترسی محلی و وجود درختان و فضای سبز و همچنین تأسیسات شهری اعم از برق، آب شرب، فاضلاب و گاز می باشد. در برخی از دیواره های پروژه های گودبرداری، حضور چنین عوارضی سبب می گردد تا در ترازهای ابتدایی دیواره ها امکان حفاری گمانه های عناصر تسلیح و استفاده از روش های پایدارسازی همچون میخ کوبی (نیلینگ) و مهارگذاری (انکراژ) میسر نباشد. از سویی دیگر، بر اساس توصیه نامه های فنی و آیین نامه های طراحی مانند مقررات ملی ساختمان و توصیه نامه FHWA، محدود نمودن تغییرمکان های ساختمان های مجاور دیواره های گود به مقادیر مجاز و ایمن آیین نامه ای می بایست در مراحل طراحی و اجرای روش پایدارسازی دیواره های گود مد نظر قرار گیرد. جهت دستیابی به اهداف مطرح شده فوق، استفاده از شمع های فلزی بلند (سولجرپایل) و معلق (سولجر بیم) یکی از گزینه های پیش روی مهندسین طراح سیستم های پایدارسازی می باشد.

ساخت، مونتاژ و نصب شمع های فلزی بلند (سولجرپایل) و استفاده از پر کننده میان آن ها با استفاده از رویه بتنی (شاتکریت) یا بتن پیش ساخته، الوار چوبی و یا ورق فولادی با نام دیوار برلنی تحت عنوان یکی از روش های پایدارسازی دیواره های گود شناخته می شود. چنانچه امکان حفاری گمانه های میخ (نیل) و انکر (مهاری) فراهم گردد، می توان از نصب دیوار برلنی (سولجرپایل) و ترکیب با روش های میخ کوبی (نیلینگ) و مهارگذاری (انکراژ) و یا حتی مهار متقابل (استرات) نیز استفاده نمود.

برای ساخت شمع های فولادی معمولاً از نیم رخ زوج (دوبل) فولادی بال پهن IPB یا IPE استفاده می گردد. عملیات مونتاژ شمع ها نیز عمدتاً در محل کارگاه پروژه پایدارسازی و با استفاده از اتصال جوشی ورق های فولادی صورت می پذیرد.