پایدارسازی گود به روش مهار متقابل – روش استرات

پایدارسازی گود به روش مهار متقابل یا روش استرات یکی از روش های پایدارسازی دیواره های گود، می باشد. این روش علاوه بر اینکه در پایدارسازی دیواره گودهای شهری به کار می رود، در پروژه هایی همچون پایدارسازی دیواره های شفت های ورودی تونل ها و ایستگاه های مترو نیز استفاده می شود. روش مهار متقابل یا استرات در پروژه های گودبرداری که زمین پروژه دارای عرض دهانه کم است، بسیار مناسب می باشد. از سویی دیگر، انتخاب این روش نسبت به سایر روش های پایدارسازی، غالباً در شرایطی که دو دیواره گود که روبروی هم قرار دارند و مالکین ساختمان های مجاور آنها نسبت به حفاری گمانه های عناصر تسلیح و استفاده از روش هایی همچون میخ کوبی (نیلینگ) و مهارگذاری (انکراژ) رضایت ندادند، در اولویت قرار می گیرد. در گودهای با عرض زمین کم، چنانچه مساحت زمین پاسخگوی فضای عملیاتی جهت اجرای سازه نگهبان خرپایی به ویژه عضو مورب آن نباشد، استفاده از روش مهار متقابل یا استرات بسیار مناسب و معقول می باشد.

در پایدارسازی به روش مهار متقابل یا استرات ابتدا محل چاهک عناصر باربر قائم حفر می گردد و سپس اعضای قائم سیستم مهار متقابل یعنی شمع های فولادی یا بتنی در فواصل معین نسبت به هم اجرا می گردند. تعداد، ابعاد و فاصله آنها به وضعیت و جنس لایه های خاک، پارامترهای فیزیکی آن همچون ضریب چسبندگی و زاویه اصطکاک داخلی و مدول الاستیسیته، عوارض مجاور گود و عمق گودبرداری بستگی دارد.

جهت یکپارچه سازی دیواره و جلوگیری از ریزش های موضعی خاک بین عناصر قائم از دیواره شاتکریتی متشکل از مش و شاتکریت یا الوارهای چوبی استفاده می شود. همچنین برای اتصال عناصر قائم و عملکرد یکپارچه آن ها از تیر های افقی به نام ویلر استفاده می گردد.

همگام و همسو با عملیات خاکبرداری، بارگیری و حمل خاک، عناصر افقی سیستم مهار متقابل نصب گردیده و به عناصر قائم وصل می شود. این فرآیند تا رسیدن به تراز کف گود که متناسب با تراز زیر شالوده اصلی سازه می باشد، ادامه پیدا می کند. پس از اجرای شالوده یا پی سازه پروژه و همگام با اجرای دیوارها و سقف های هر طبقه، عناصر افقی سیستم مهار متقابل برچیده می شود.